Dat is de mooie naam van een dorp dat op 20 minuten rijden vanaf Antigua ligt op de helling van de vulkaan Agua. En ook het dorp waar Constru Casa actief is met woningenbouw en waar ik samen met een hele enthousiaste groep van het bedrijf Migration Match ruim 3 jaar geleden 3 woningen mocht bouwen. En het toeval dat niet bestaat zorgde ervoor dat ik samen met Carolien van Constru Casa en een Amerikaanse filmer en de neef van Ranferi weer in Santa Maria de Jesus kon zijn om oude bekenden te bezoeken. De helling oprijdend ervaar je al meteen een heel andere sfeer....de lucht wordt zuiverder en soms weer even onzuiver van een berg afval die in het ravijjn ligt, het droge stof warrelt rond en in het dorp heel veel authenticiteit en nieuwsgierigheid van kinderen en volwassenen. Onze filmer ging meteen als een gek tekeer terwijl Carolien haar boodschappen deed op de markt. Zie de foto's. Heel apart was de aanprijzing van medicijnen door een man met een slang. De slang is een soort lokkertje en uithangbord tegelijk. De gezichten vd mensen staan vol angst maar niets te vrezen hoor....de kalmerende uitwerking vd pillen op de slang werkt ook op de mens of zoiets??

Ik voelde me wel een beetje opgelaten met de grote lens van onze filmer op iedereen gericht maar ja het zal wel nodig zijn. Eerst gingen we langs het project Jardin dÁmor van Julio een jonge Guetemalteek die met zijn team scholing biedt aan iets van 100 kinderen die daar anders niet voor in aanmerking zouden komen en dat ook combineert met maatschappelijk werk en met de woningen van Constru Casa. Het een kan niet zonder het ander. Dat heeft Caroline toch heel goed opgezet zo. Julio was wel wat jaartjes ouder geworden maar dat zal bij mij ook wel te zien zijn niewaar. Veel blije gezichten en vriendelijkheid bij de mensen vd staf die me nog herkenden. Wilson van 16 moest voor de camera zijn verhaaltje doen. Erg eng voor hem en dan moest het ook nog 5 keer over. Julio liep als een volleerd spreker als een trotse vader door een van de klassen vd nieuwe school in aanbouw en mocht al lopend zijn verhaal doen. Toen was het de beurt aan de vader van het vulkaanhuisje zoals we dat toen altijd noemden... Wat buiten het dorp nog hoger op de helling met nog meer stof en minder water. De man herkende me meteen en liep al snel voor naar het huisje. Hoho niet zo snel elke stap moest op de film komen en ondertussen mocht ik ook nog met hem praten. Inmiddels hebben hij en zijn vrouw 6 kinderen en waren de inkomsten niet echt gestegen en de uitgaven omhoog gegaan door het huisje dus hij verontschuldigde zich meteen tegenover mij dat hij nog niet helemaal op schema lag met afbetalen maar gracias a nosotros y dios dat het huis er gekomen is. Achter elke zin of vraag zei hij si hombre (ja meneer) best wel grappig. het huisje zag er prima uit met 3 kamers met bedden waarvan 2 op matrassen en 1 op hout. In elke kamer slapen 3 kinderen en papa en mama op het houten bed. De keuken is nog steeds in het oude huisje van maisstokken en zat vol vliegen en rook. Een keer in de 3 dagen is er water... De kinderen gaan gelukkig nog naar school maar helpen ook mee op de campo. Het was allemaal erg indrukwekkend voor hen om zo gefilmd en gefotografeerd te worden...

Hun levensstandaard is wel iets verbeterd maar het is nog maar net boven basisnivo. Lastige problematiek, ook om te zien dat er alleen maar meer kinderen bij komen...

's avonds alweer Constru casa met een bijeenkomst met hapjes en een fototentoonstelling voor viering van de oplevering van het 600e huis. Gezellige netwerkavond. dames ik heb 3 kaartjes van projecten waar we misschien weer wat mee samen kunnen. Veel nederlanders ook aanwezig die een bestaan in Guate op proberen te bouwen. Leuke avond met nieuwe contacten en felicidades aan Carolien die inmiddels ook alweer 9 jaar bezig is. Zij zoekt ook naar manieren om wat losser te komen van het project en de leiding over te dragen, in ieder geval deels. Maar ook zij is een dame die weet wat ze wil en hoe ze het wil en met teleurstellingen op het vlak van delegeren van werk. Dat is moeilijk te doen aan Guatemalteken die toch vaak puur voor het inkomen werken en iets minder de missie en passie inzetten of aan 'buitenlanders' die wel willen maar toch vaak kort of niet helemaal met de juiste intenties (CV builden) wat natuurlijk hun goed recht is maar waar je niet zoveel aan hebt.

Ik merkte dat het voor ons beiden leuk was om op een wat lossere manier met elkaar om te gaan en meer persoonlijks te delen...toch wel leuk zo'n onverwacht bezoek brengen aan zonder intenties of verwachtingen. Dat ga ik proberen voort te zetten.

Inmiddels is de nieuwe paus gekozen en ligt er in Kasa Kamelot, het studentenhuis van Josan en Hans in Xela, een dikke krant voor me met 12 pagina's paus.

Op pagina 8 het nieuws dat Guatemala van plaats 131 naar 133 (uit 187) is gezakt op de lijst van 'ontwikkeling', Nederland zit bij de eerste 5. Wat zwaar meeweegt is het educatienivo dat nog heel laag is en de achterstandspositie vd vrouw.