Ik zit buiten onder het golfplatendak, een klein windje, 35 graden schat ik, 11 uur. Op de achtergrond de radio, geluidjes van vogels, vage geluiden van brommers. Beetje lome sfeer. De winkel is open maar er is niet zoveel te doen. Het is ook vakantie, Semana Santa. Morgen woensdag schijnt deze pas echt los te barsten, dan zijn ook de meeste bedrijven dicht. Hector is aan het werk in de libreria Amsterdam. Jaaaa of jajajaja aaa zoals ze hier schrijven om aan te geven dat iets grappig is. Er zijn hier in huis veel memorabilias die een connectie hebben met Nederland. En dat is ook geen wonder want er zijn veel connecties via Yadyra en Irma, de dochters die beiden in Nederland wonen. Mama Blanca komt met een refresco heerlijk. En zo word ik hier de hele dag verwend. Maar terug naar de connecties.....Zo danste de kleine Sophie van 1 jaar gisteren op de K3 liedjes in het Nederlands die Yadyra aan haar schoonzus Fabiola heeft gestuurd. De kleine is de spil hier in huis. Ongelofelijk grappig meisje dat rond rent en al wat praat en alles kopieert en nooit lijkt te slapen. Ze brengt veel plezier binnen...

Ik kijk uit op het bijgebouw dat geloof ik het huis van Erik en Xiomara (of Irma) is en waar ik slaap in een heerlijk groot bed. Hector slaapt in een andere kamer. Aan de muur naast de deur hangen 2 klompen en de badkamer is versierd met leuke stickers uit Hollanda. Jeraly de jongste heeft vrij van school en helpt lekker mee in de winkel en met de kleine. Dan is er nog pa Salvador die volgens mij nu ergens met een apparaat aan het werk is en Hemerson die hard aan het werk is op een tractor om het suikerriet te helpen rooien, oogsten, hoe noem je dat. Gisteren hebben we met zijn allen plus de moeder van Fabi, een zus van de man van Yemi, Yemi, Ian haar zoontje en haar man een stranduitje gemaakt. Heel gezellig. Heerlijke zee, wel een beetje wild maar het gekste is toch het zwarte zand....Lekker met de pick up tot aan de branding gereden en allemaal het water in, ook de kleine Sofie. Jammer dat ze er zo'n puihoop van maken qua afval. Overal plastic en zooi. Je kan het ook nergens kwijt en het is niet de cultuur. De Sicans ruimen het natuurlijk wel op! Super. En een gezellige middag sluit je af met een bezoekje aan Pollo Campero, de plaatselijke Mac D. Binnen staat de airco aan en we hebben het allemaal erg koud. Met kippenvel verorberen we onze kippen en camarones en dan heel snel terug. Elke maandagavond komt er een groepje van de kerk samen hier aan huis om over de bijbel te praten en we zijn te laat. Giegelend klimmen we uit de auto...en dan stilte.

De kerk waar alle Sicans (behalve papa ?) bij horen heet Palabra Miel (woorden van honing ??). 4 keer per week dienst en dan maandag thuis nog een activiteit. Heel belangrijk onderdeel van het leven hier dus. Afgelopen zondag ben ik meegegaan naar een dienst. Daarvoor moest ik eerlijk gezegd wel een drempeltje over bij mezelf omdat ik een beetje een vooroordeel heb ten aanzien van wat ik noem handjeklapkerken (Surinaams woord). Ik ben er maar ingegaan en stond meteen zelf ook te handjeklappen bij het eerste nummer. Er hangt een broederlijke sfeer. Leuk om helemaal naar je plaats begeleid te worden door een van de dames die een soort assistentes zijn met bruine kleding aan en een mooie sjaal om. Dat voelt welkom en persoonlijk. Hector is ook assistent en heeft zijn kleding ook aan. Hij gaat voorin zitten. Het eerste uur is zingen, klappen en vol overgave aanwezig zijn. Sommige mensen lopen al naar voren om daar te klappen en zingen. Dan komt er een nummer, anders kan ik het even niet noemen, waarop de meeste mensen uit hun plaats stappen en vooraan gaan dansen en zingen en klappen. Een aardige vrouw neemt me mee, het blijkt later de schoonmoeder van Yemi te zijn. Ik doe mee en voel heel veel vreugde. De dames zwaaien met hun sjaals... Dan komt er een in mijn ogen droevig nummer en veel mensen laten hun emoties gaan, ze huilen, knielen, praten...Ik voel af en toe ook een druk die mijn hart bezwaart maar probeer niet in het gevoel van anderen te gaan en bij mezelf te blijven. Bijzonder. De preek wordt met veel humor en schwung gegeven door de priester. Ik probeer het te volgen. Het gaat over de lammen en de blinden etc die naar Jezus komen en genezen worden. Ik kan het niet goed volgen, slechte geluidsinstallatie en mijn Spaans is nou ook niet zo... Maakt niet uit. In mijn ogen zijn de aanwezigen zeer betrokken, wordt het goed uitgelegd en vormt het blijkbaar voer tot nader nadenken omdat er ook aantekeningen worden gemaakt. Ik word uitgenodigd om donderdag mee te gaan naar een grote bijeenkomst, een retiro, in de hoofdstad. Why not. Wat is het verschil met het spiritueel centrum in Atitlan of met een processie in Brasilie of een meditatie in de jungle of Semana Santa in Guatemala. Voor mij gaat het erom om aanwezig te zijn, open te staan en te voelen, bij mezelf te blijven en de connectie met anderen aan te gaan.

Ondertussen is het nieuws al rond gegaan dat de zus van Erik in Cuyuta is. Maar het is niet de zus van Erik, het is Yola jaajaajjjajajaja