Hola amigos, alles heel erg goed hier. Ik voel me helemaal thuis in Kasa Kamelot het 'nieuwe'huis van Josan en Hans waarin ze kamers verhuren. Mooi huis, net achter de kathedraal en met iets van 8 kamers balzalen met eigen douche. Verder is het een soort studentenhuis met een mix van lokale mensen en meest vrijwilligers.

Het is erg gezellig met Josan, Hans en de kleine Alexia van 2 jaar. Die kleine praat natuurlijk alle talen door elkaar en is in goede handen van de bewoners hier die allemaal van haar houden. Schatje hoor en heel wijs voor haar leeftijd.

De eerste dag hebben Josan en ik een sporttoernooi bezocht waar ook de kinderen van Corazon de los Ninos aan meedoen natuurlijk. De meisjes basketbal en de jongens voetbal. Leuk om ook 2 vrijwilligers in actie te zien die antropologie studeren en sport bekijken als middel om jongeren zich te laten ontwikkelen. het zijn 2 toppers uit Nederland die lekker actief zijn en zich helemaal inleven in de cultuur. Vanmiddag gaan we naar de speciale lessen van Matigol het sportproject waar wij ook vrijwilligerswerk voor aanbieden en dat geleid wordt door Fernando.

De tweede dag heb ik een bezoek gebracht aan Rogelio, een man van inmiddels 34 die voor zijn studie gesponsord wordt door Esther en Klaas. 2 jaar gelden zijn Esther en ik ook bij het ouderlijk huis geweest waar hij (nog) in woont met vrouw Lena en inmiddels de kleine Royer Anthony van 2,5 jaar.

Inmiddels is er een en ander veranderd. 2 zussen wonen tegenover op het land van papa in werkelijk plankenhutten met ook alweer 2 kinderen. Aan het einde van het gezellige bezoekje bleek wat er een druk op de schouders van Rogelio ligt. Hij moet zijn studie afronden en isin het laatste jaar. Dat het nog niet gelukt is daar schaamt hij zich voor naar Esther en naar zijn ouders en echtgenote. Hij wil de studie afronden en geld gaan verdienen voor zijn familie en iets betekenen voor de gemeenschap. Inmiddels is nummer 2 op komst wat heuglijk is maar ook zwaar ...Toen de ouders even weg waren was er veel verdriet en ik begrijp het; de druk, de ellende van slecht eten, slechte huisvesting, slechte gezondheidszorg, het afhankelijk zijn van ouders en donaties, de regering die niets doet en corrupt is, de onveiligheid (hij studeert politicologie). Zwaar maar huilen lucht op. Ik voelde ook emoties en de druk maar ook de kansen op een betere toekomst. Met een ferm: ik ga het halen en mijn studie afronden vervlogen de laatste snotters. Het bleef de hele terugweg nog in min hoofd en lijf zitten.

Gisteren heb ik alles leeg gemaakt op een fantatsische wandeling met Wilson. na de bus en pick up genomen te hebben vertrokken we vanuit een wat hoger gelegen dorp om een uurtje op 10 vol goede moed naar de toppen van de berg...vulkaan? stijl omhoog. na een lekkere start met veel zweten ging het opeens niet meer. Geen lucht. We zaten boven de 3000 meter. Het stuk dat de toppen verbindt heet 7 cruces en dat waren het ook. Op en neer klauterden we de toppen op en af. Het uitzicht was te gek. aan de ene kant de vulkaan Santa Maria omgeven door wolken en aan de andere kant de nu nog kale velden van de dorpen en uitzicht op de vulkanen van lago Atitlan. Op de hoogte ook overal kleine offerplekken van Maya rituelen met helaas veel afval en plastic flessen. De begroeiing was ook heel speciaal. Op de heenweg hele oude pijnbomen die rond de 3000 meter kunnen groeien e die beschermd zijn (gelukkig), heel mysterieus om doorheen te lopen. Na de laatste top van de vulkaan Zunil was het dalen dalen en nog eens dalen via een bamboebos en omgeven door nevels. Gelukkig was Wilson ook een beetje moe...Op een gegeven moment hoorden we stemmen jaaaaa daar waren de funets Georginas. Het gelukzalige eindpunt. Baden die door vulkaanwarmte verwarmd worden en zo tot een soort sauna worden. Ik kon bijna de trapjes van het bad niet meer op en af zonder steun maar het water deed zijn werk en na een half uurtje werd het beter. Fantastisch om de dag zo te eindigen.

Hoofd leeg, benen vol en lekker aanschuiven bij Josan en Alexia die de bonen met een lekker eitje al voor me klaar had staan. Ik voel me helemaal thuis hier.